Gedichten
Nog even volhouden
"Nog even. Daarna wordt het rustiger."
Dat dacht je echt.
Misschien zeg je dit al maanden.
Misschien al jaren.
Nog even die deadline.
Nog even sterk zijn.
Nog even zorgen dat alles blijft draaien.
En ondertussen merkte je wel dat het zwaarder werd.
Dat je sneller geïrriteerd was.
Dat slapen niet meer opladen was.
Dat je hoofd nooit echt stil werd.
Maar stoppen voelde geen optie.
Want wie neemt het dan over?
En wat zegt het over jou als je het niet meer kunt?
Dus je ging door.
Tot het moment dat "nog even" geen keuze meer was.
Alleen maar doorgaan
“Het voelt alsof ik nooit stil kan staan.”
Elke dag lijkt op de vorige.
Opstaan en doorgaan.
Ook als ik voel dat er niets meer in me zit.
Ik doe het voor anderen.
Voor mijn werk.
Voor mijn vrienden.
Voor de taken die nooit wachten.
En ondertussen voel ik het in mijn lichaam.
Elke dag hoofdpijn.
Nek- en schouderklachten.
Slecht kunnen slapen.
Ik probeer te negeren wat ik voel.
Ik vertel mezelf: nog even volhouden.
Nog één taak, nog één gesprek, nog één uur.
Toch ga ik door.
Omdat stilstaan niet kan.
Omdat loslaten voelt als falen.
Omdat de wereld niet wacht.
En ik voel schuld.
Omdat ik eigenlijk niets meer kan.
Omdat het lijkt alsof ik tekortschiet.
Maar er is een klein stemmetje, zacht:
Dit mag. Het is oké om te stoppen.
Het is moeilijk te horen.
Want alles in mij zegt: nog even, nog even.
Maar soms is stoppen de enige manier om verder te kunnen.
Vandaag mag dat stemmetje winnen.
Vandaag mag ik voelen dat doorgaan niet altijd de enige keuze is.
Vandaag mag ik rust nemen.
Zonder oordeel.